Başlangıç

Yazdığım her şeyi kaybettiğimi öğrendim bugün.

Yaşadıklarımı, yerleri, zamanları, insanları. Tüm geçmişimi. Tüm hatıralarımı. Aklımın kuytu köşelerine attığım, ama içimde bir yerlerde hep durduğunu bildiğim her şeyi kaybetmişim.

Fotoğraflarımı kaybetmişim. Son 15 yılım yaşanmamış gibi, tüm izlerim silinmiş. Hiç var olmamışım gibi. Sadece benim değil, herkesin, her yerin izleri silinmiş. Hayatımda hala olan veya hiç esintisi dahi kalmamış herkes, her yer gitmiş. Çocukluğum, gençliğim, aşkım, aşklarım gitmiş sanki. Gülüşlerim gitmiş, gözyaşlarım silinmiş. Kahkahalarım hiç atılmamış, çığlıklarım hiç duyulmamış gibi.

Zamanla detaylarını unuttuğum ama ne olursa olsun hissettiklerimi hiç ruhumdan silmediğim anılarım zorla elimden alınmış gibi.

Bugün zorla yeniden başlatılmışım gibi hayata. Uyandırılmışım gibi sabahın köründe daha hava bile aydınlanmadan lanet alarmın sesi ile.

Her şeyi yeniden yaşamak zorundaymışım gibi bugün artık. Ama ne aynı olabilir, ne aynı kalabilir ki? Saf ve temiz kalplerimiz aynı mı? Yalanlarımız aynı mı? Ben aynı mıyım? Sen aynı mısın? Eyfel Kulesinin önündeki çimenler aynı mı? Kordon'daki o kahvaltıcı aynı mı? Roma'nın o hiç de ünlü olmayan dondurmacısı aynı mı? Yüzdüğümüz o berrak denizler aynı mı? Ne geri gidebiliriz ne ileri gitsek aynısını bulabiliriz.

Sanki kayboldum girdapta, ben şimdi neredeyim? Sanki elimden kayıp giden şey yolum oldu, önümü göremiyorum, sis bastırdı birden. Ne yöne, ne için, kime gidiyordum ben? En son ne yapıyordum acaba? Boşlukta süzülüyorum, yer çekimi yokmuş gibi, ayağımı basıp ya da elimi atıp tutunacak tek bir yer bulamıyorum. Bir yerinden yakalasam dünü, belki gerisini kendim getiririm ama yok! Her şey silik, bulanık. Öyle güvenmişim ki elimde koyduğum yerde bulacağıma tüm hatırlarımı, aklımın bir köşesinde hiçbirine yer vermemişim. Vermedim mi gerçekten? Neresiydi o en son rakı içtiğimiz yer?

İyi tarafından bakmaya çalışıyorum - hala pozitif kalabilmeyi deniyorum. Belki de bunu da fırsata çevirmeliyim, daha doğru adımlar atabilmek, daha temiz bir başlangıç için hayatımda dünü - tam anlamı ile - geride bırakmış olacağım. Dünden destek almayı bırak, ona hep saplantılı kalıp ileri gidemedim hiçbir zaman. Aklım, kalbim, bir elim hep dünde kalmadı mı ? İşte şimdi dönüp bakabileceğim hiçbir şey kalmadı. Derin bir uykudan uyanmış, harika bir rüya görmüş fakat ne gördüğünü hatırlayamayan biri gibiyim işte. Rüyanın etkisindeyim hala ama ne gördüğümü hatırlayamıyorum, hatırlayamadığım bir şey yüzünden sarhoş gibiyim.

En zorla yaptığım başlangıç oldu bu. Fiziksel acı çekiyor kalbim.